ΚΑΘΡΕπΤΗς...

ΚΙ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΣΟΥ ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΜΕΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΡΕΠΤΗΣ ΓΙΝΕΣΑΙ ΚΙ ΟΛΟΙ ΣΕ ΣΠΑΝ' ΚΟΜΜΑΤΙΑ

"Ετσι συνηθως χανουμε τα πιο ωραια μας χρονια...απο ενα τιποτα...ενα αυριο που αργησε να 'ρθει η' ενα λυκοφως...που κρατησε πολυ"

Τασος Λειβαδιτης

Είπα στην ψυχή μου, γαλήνεψε, και περίμενε δίχως ελπίδα. Γιατί η ελπίδα θα ήταν ελπίδα για το στραβό πράγμα. Περίμενε δίχως αγάπη. Γιατί η αγάπη θα ήταν αγάπη για το στραβό πράγμα. Απομένει ακόμη η πίστη. Αλλά η πίστη και η αγάπη και η ελπίδα είναι όλα στην αναμονή. Περίμενε δίχως σκέψη γιατί δεν είσαι έτοιμη για σκέψη: Ώστε να γίνει φως το σκοτάδι και χορός η γαλήνη. Είναι ώρες που μοιάζει να μην υπάρχει παρελθόν ή μέλλον. Μόνο μια παρούσα στιγμή μυτερού φωτός. Όπου θέλεις να καείς. Όπου τεντώνεις τα χέρια σου στις φλόγες.

Tomas Eliot

Μετάφραση: Γ. Σεφέρης

ΡΙΤΣΟΣ....................

Σ' έχω δει στα πιο παράξενα και όμορφα μέρη όπου κρατούσα μικρόφωνο βρισκόσουν εκεί με ένα τσιγάρο ή μ' ένα ποτήρι στο χέρι κάπου στο βάθος μακριά από τη σκηνή σ' είδα χειμώνα σ' ένα χώρο ζεστό μικρό και καλοκαίρι σε φευγάτο νησί σ' είδα σε γήπεδο σε κάποιο μακρινό χωριό και στην Αθήνα σε μεγάλο μαγαζί. Σ' είδα κι αλλού με κόσμο πολύ στριμωγμένο και σε μέρος που ήμασταν εμείς κι εμείς σ' είδα να γελάς και άλλοτε θυμωμένο και γούσταρα λόγω τιμής σ' έχω ακούσει δυνατά να τραγουδάς και να φωνάζεις να τα κάνεις τριγύρω σου κομμάτια σ' έχω πιάσει για ώρα προσεκτικά να κοιτάζεις τα 'χουμε πει τόσες φορές με τα μάτια. Σ' είδα να μου χτυπάς την πλάτη και να φεύγεις να δακρύζεις και το κεφάλι να σκύβεις σ' έψαχνα κάπου στο φως, αλλά κι εσύ τ' αποφεύγεις στην αρχή μου φαινόταν πως κι εσύ κάτι κρύβεις με την πάρτη σου που λες είχαν πολλοί τρελαθεί σ' είχαν περάσει για χαμένο ή ασφαλίτη τώρα ξέρω το Low Bap όπου βρεθεί έχει ένα φύλακα άγγελο αλήτη. Ρε, δε με νοιάζει από που ήρθες σου λέω κι εμείς εδώ είμαστε περαστικοί στον ουρανό ν' ανέβω και να τα λέω πάω στοίχημα πως θα 'σαι και εκεί Ρε, δε με νοιάζει ποιος σ' έστειλε, τι θες ούτε αν είσαι από άλλο πλανήτη, εδώ χρωστάμε λύπες και χαρές σ' ένα φύλακα άγγελο αλήτη. Δε σ' έχω πιάσει πάνω απ' άλλους να θέλεις ν' ακουστείς, όμως μαντεύω πως καλά με τα λόγια θα τα πας δεν αγριεύεις χωρίς λόγο κι αν πιαστείς τότε κουλάρεις ξανά και στο τοίχο ακουμπάς υποψιάζομαι περίπου ποιο τραγούδι γουστάρεις και νιώθω πως ακούς πάντα τ "Ονειρολόγιο", ωραία, ακόμα ένας τρελός ταξιδιάρης που είν' η ζωή του ένα Low Bap δρομολόγιο. Υπάρχουν φίλοι που δεν έχουν δώσει δραχμή, ενώ εσύ πληρώνεις μάλλον εισιτήριο υπάρχουνε κι αυτοί που δεν είχανε τιμή, ποιο θα τους διάλεγες, για πες μου, εσύ μαρτύριο υπάρχουν κι άλλοι όχι και τόσο κουρασμένοι θυμίζουν μαθητές μέσα στην τάξη μπροστά που κάθονται οι καλά οι διαβασμένοι και πίσω αυτοί που είναι αλλού μα και οι εντάξει Μου 'παν στα δύσκολα πως ρώταγες για μένα τότε γέλασα πολύ κι η ψυχή μου το χάρηκε τους είπα να σε βρουν, όμως τα ίχνη σβησμένα κάποιος τους είπε πως ο αλήτης χάθηκε εγώ όμως ξέρω την επόμενη φορά όταν θα ψάξω από πάνω απ' τη σκηνή σε μια γωνιά, στη τελευταία τη σειρά πάω στοίχημα ξανά πως θα'σαι εκεί.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ανάμεσα μας με καρδιά αγνότερη κι από έναν αθώο. Ζούνε για έναν σκοπό. Αυτόν που τραγουδάει η καρδιά τους. Να απλώνουν δίχως δεύτερη σκέψη το χέρι τους σε εκείνον που θα το έχει ανάγκη κι ας μη το ζητήσει ποτέ.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ψυχή πιο καθαρή κι από τον μεγάλο ουρανό. Μοιάζουν άγγελοι μπροστά στον κόσμο που βιώνουμε σήμερα και για μένα αυτοί είναι. Τους βλέπω, τους αγγίζω και τους ξεχωρίζω. Ένα χαμόγελο ακόμη και μέσα στις μεγάλες δυσκολίες της ζωής τους ποτέ δεν θα το αρνηθούν. Και θα είναι χαμόγελο αληθινό σαν την καρδιά και την ψυχή τους.
Είναι όμως ευάλωτοι στο κακό και στο πονηρό. Είναι γνωστό πως ο νόμος των περισσοτέρων σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε είναι κάτι περισσότερο από σκοτεινός. "Αυτό που δεν μπορείς να έχεις και το έχει κάποιος άλλος, φρόντισε να του το καταστρέψεις."
Επιβεβαιωμένο με τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Φοράνε την στολή ενός αγαθού καλόψυχου ανθρώπου που έχει μια σημαντική ανάγκη, μια επαφή με αυτούς τους ανθρώπους-αγγέλους... Κι όταν κρατήσουν το χέρι τους, είναι έτοιμοι να το ξεριζώσουν. Να μαυρίσουν τις καρδιές και τις ψυχές τους. Στην γνώση πάντα ότι δεν θα βρουν μεγάλη αντίσταση. Γιατί αν υποψιάζονταν κάτι τέτοιο θα έμεναν στην τρύπα τους. Τόσο δειλοί είναι και τόσο σκοτεινοί.
Αυτοί οι άνθρωποι-άγγελοι, είναι ένα δώρο πραγματικό για τον κόσμο μας. Είναι λίγοι και διάσπαρτοι και είναι εκείνοι και η ύπαρξη τους που κρατάνε αυτό τον κόσμο ακόμη όρθιο. Αλλιώς θα είχαμε χαθεί προ πολλού...
Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι οι άνθρωποι που είναι μοναχικοί, περιπλανώμενοι και οδοιπόροι περίεργων δρόμων. Με μια ψυχή που είναι μονίμως βασανισμένη και που μια λύτρωση ψάχνει να βρεί διαρκώς. Με καρδιά σκεπασμένη από σκιά και ένα βλέμμα που θυμίζει σκοτεινό αλλά δεν είναι... Είναι ταγμένοι μέσα στην μυστικότητα να ψάχνουν να βρούν αυτούς τους ανθρώπους-αγγέλους για να τους προστατέψουν. Δεν ξέρουν αν το κάνουν γιατί δίπλα τους βρίσκουν το φώς που κάποτε έχασαν, δεν ξέρω από που πηγάζει αυτή η αγάπη που γεννάει η καρδιά τους για αυτούς τους ανθρώπους-αγγέλους. Ίσως γιατί είναι έκπτωτοι... γιατί μπορεί κάποτε να ζούσαν στο φώς ως άνθρωποι-άγγελοι. Δίπλα τους η γαλήνη τους σκεπάζει αλλά και το ένστικτο προστασίας τους κορυφώνεται στην ψυχή τους. Μέχρι να έρθει η ώρα τους να βρούν κι εκείνοι το φώς που κάποτε τους έλουζε. Ίσως και ποτέ.
Όπως ο σκοπός των ανθρώπων-αγγέλων είναι να αγγίζουν τις ψυχές που έχουν την ανάγκη τους, έτσι και ο σκοπός των άλλων... εκείνων των έκπτωτων, είναι να τους προστατεύουν και να τους προσέχουν με κάθε κόστος. Ακόμη και της ζωής τους.
Αν κάποιοι από εσάς νιώθετε έκπτωτοι και αναζητάτε το φώς... Αν κάποιοι από εσάς ανακαλύψουν κάποιον άνθρωπο-άγγελο...
Προστατέψτε τον με την ζωή σας. Αφήστε την αγάπη που θα νιώσετε να σας σκεπάσει.
Είστε οι Φύλακες τους...
Κι εκείνοι είναι οι τελυταίες ελπίδες ενός κόσμου που οδεύει στο κενό.
ΘΟΔΩΡΗΣ

“Στον Αναγνώστη” Baudelaire

H βλακεία, το λάθος, η αμαρτία, η οκνηρότης Απασχολούν το πνεύμα μας και κατέχουν το σώμα μας. Και τροφοδοτούμε συνέχεια τις αγαπημένες μας τύψεις Όπως οι ζητιάνοι τρέφουν το σκουλίκι τους .Οι τύψεις μας είναι πείσμονες, οι μετάνοιες μας δειλές πληρώνουμε με κόπο τις υποσχέσεις χαρούμενα γυρίζουμε στο βρώμικο μονοπάτι πιστεύοντας πως θα ξεπλύνουμε με ψεύτικα δάκρυα όλες μας τις ανομίεςΣτο προσκέφαλο του κακού βρίσκεται ο Σατανάς ο Τρισμέγιστος που αποκοιμίζει γλυκά το παρασυρμένο μας πνεύμα και το πλούσιο μέταλο της θέλησης μας όλα αυτά διαποτισμένα από τούτον τον σοφό αλχημιστή .Ο Σατανάς οδηγεί τα νήματα που μας κινούν!Στα βδεληρά αντικείμενα βρίσκουμε όλες τις γεύσεις τις τρανές κάθε μέρα κατεβαίνουμε λίγο ακόμη προς την Κόλαση χωρίς αποστροφή, διασχίζοντας τα ζέοντα σκοτάδια.Όπως ο φτωχός αμαρτωλός που κάνει έρωτα και τρώει κλέβουμε στη διαδρομή μια κρυφή ευχαρίστηση που στίβουμε ως το τέλος, σαν παλιό πορτοκάλι .Σφιγμένο, σκουληκοειδές σαν ένα εκατομμύριο σκουληκοειδή .Στο μυαλό μας όπου τριγυρίζει ένας ολόκληρος κόσμος Δαιμόνωνκαι όταν αναπνέουμε ο θάνατος στα πνευμόνια μας κατέρχεται αόρατος ποταμός με υπόκωφες κραυγές .Αν η παραβίαση, το δηλητήριο, το στιλέτο, η πυρκαγιά δεν κέντησαν ακόμη με ευχάριστα σχέδια το ευτελες ύφασμα των αξιοθρήνητου πεπρωμένου μας είναι γιατί η ψυχή μας αλίμονο δεν είναι και τόσο τολμηρή.Αλλά στο μέσο των τσακαλιών, των πανθήρων, των λύκων Των πιθήκων, των σκορπιών, των οχιών, των φιδιών Των αναπηδόντων τεράτων φωνασκόντων, ουρλιαζόντων, ερπόντων .Στην άτιμη μηχανή των ζωών μας.Υπάρχει ακόμη ένα πιο άσχημο, πιο κακό, πιο καταστροφικό αν και δεν βγάζει ούτε μεγάλες χειρονομίες, ούτε κραυγές,θα 'κανε ευχαρίστως τη γη χίλια κομμάτια με μια χαψιά τον κόσμο θα καταβρόχθιζε.Είναι η Πλήξη! Το μάτι γεμάτο άθελα δάκρυα Ονειρεύεται ικριώματα καπνίζοντας την πίπα του .Το ξέρεις αναγνώστη αυτό το λεπταίσθητο τέρας-Υποκριτή αναγνώστη, - όμοιε μου και αδελφέ μου!